Steeds meer merken maken horloges vrij met een ronddraaien, digitaal, springtijd of met een roterende schijf. Maar de vraag is, "waar in dit horloge zijn de pijlen"? Het lijkt erop: twee kleine stokken op de wijzerplaat die met de klok mee draaien, maar ze veroorzaken grote moeilijkheden bij hun begrip. Wat wordt beschouwd als een nieuwe trend in de 21ste eeuw, is niets meer dan een heropleving van het mechanisme van alternatieve wijzerwerken, waarvan het bestaan dateert uit de 17e eeuw. Maar de horlogemakers geven niet op om te proberen een weg op een nieuwe manier te vinden, onconventioneel om de verloop van minuten en uren te voorstellen. Sinds hun zakhorloges zijn ze voortdurend op zoek naar manieren om de klassieke manier om tijd te tonen door middel van een paar pijlen die om de wijzer draaien te verbeteren. Binnenkort waren er veel mechanismen die extra en complexere functies leverden,
Een van de eerste en meest originele was de wijzerplaat met een 'wandeling uur', die erg populair waren in de 17e eeuw. Ze staan ook wel 'Floating Hour Dial' of 'Chronoscope' genoemd. Horloges met een "wandelend uur" werden oorspronkelijk ontworpen als een horloge dat in het donker kon worden begrepen, aangezien ze met een lamp verlicht moesten worden. Deze uitvinding met het 'rondlooptijd' wordt vaak geassocieerd met de broeders Campani in Rome (1656) en wordt gezegd dat het het gevolg is van commissies van paus Alexander VII. Dit horloge heeft een boogvormige snede met een opening in het bovenste gedeelte van de wijzerplaat, het is een uurvenster, waar in de gebruikelijke volgnummers verschijnen. Aan de buitenrand van het gat wordt de verdeling van minuten van 0 tot 60 aangegeven. De tijdweergave is van links naar rechts, waarbij de minuten worden aangegeven wanneer het uur voorbij gaat.
Dit specifieke ontwerp werd spoedig aangenomen door andere Italiaanse en Engelse horlogemakers, zoals Samuel Windmills of Edward East. Uit de dagboeken van Samuel Pepisa (het begin van 1660), groot staatsman, een tijdgenoot van de Engels revolutie van de zeventiende eeuw, leren we van de grote gebeurtenissen van het Engels de geschiedenis, zoals de brand van Londen en de pest. Hij schreef dat hij in zijn slaapkamer, "religieuze schilderkunst, patriottische boeken en waken over mijn hoofd, waar een lamp brandde, zelfs 's nachts, waardoor om te weten wat tijd", geeft dit aan dat de klok met de "zwervende hour" gebruikt in het huishouden.
Echter, aan het eind van de 17e eeuw, om controverse te vermijden creëerde een publieke functie in de creatie van dit horloge gestopt met behulp van de achtergrondverlichting, en door het begin van de 18e eeuw, heeft dit ontwerp gevonden de toepassing ervan in de zak horloges van fabrikanten zoals Iogann Kristof Shtrigel of Metyu Ruan.
Al snel was er een meer modern instrument tijdmeting - retrograde handen «retrograde aanduidingen». Aan het einde van de zeventiende eeuw waren er zakhorloges, is een cirkel sector, waarvan slechts de helft van de dag weergeeft. Het werkingsprincipe uur aan gegevens was het feit dat de pijlen bereiken van het einde van de schaal een sprong terug naar de uitgangspositie en weer bewegen eerst (er zijn die aantonen dat in de vroege 30-er jaren van de eerste retrograde handen te gebruiken in een polshorloge werd Vacheron Constantin). Na afloop van de populariteit bleek de retrograde wijzerplaat pas in het einde van de 20ste eeuw de focus van de horloge productie te zijn. Vandaag zijn ze weer in de mode en worden ze in verschillende vormen gereproduceerd. Vanuit technisch oogpunt blijft het mechanisme van het algemene ontwerp hetzelfde, maar zijn individuele onderdelen gecompliceerd, ontworpen en gemaakt met de uiterste precisie om de zakhorloge tegen blaas te beschermen, werden ingewikkelder.
De massaverdeling van horloges met een retrograde wijzerplaat vond plaats in het midden van de jaren negentig, blijkbaar na het betreden van de markt met een prachtige klok met een Mercator dubbele retrograde wijzerplaat van Vacheron Constantin .
In de klok met een springtijd "springen uur horloges" wordt het mechanisme met de pijl vervangen door een schijf die 12 uur toont. Terwijl in de rondlopende klok de pijlen die de minuten tussen 0 en 60 overlopen, in een sprongklok de sprong optreedt van een uur naar de volgende, wat de naam geeft die aan hen wordt gegeven. De springen horloges halen de vruchten van hun populariteit in de jaren 1820 en 30, en bleven ze ook in kleine hoeveelheden door de 19e eeuw produceren.
Tijdens de ArtDeco-periode bleek de klok met het springende display weer in het middelpunt van de aandacht te zijn, zowel in de vorm van zakhorloges als horloges. Gedurende de turbulente jaren twintig werden horloges met een springtijd gemaakt door bekende merken. Maar met de komst van de Grote Depressie daalden hun populariteit, uiteindelijk met de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog, en pas in de vroege jaren 90 teruggekomen.
Alternatieve wijzeringen Vacheron Constantin 1820 - 1994
Het is niet helemaal duidelijk wie de uitvinder van het eerste springhorloge (op een keer werden ze "Montre à Guichet" genoemd, die als een klok met minachting werd ontslagen). Echter, voornamelijk deze wijzerplaat is gemaakt door Franse horlogemakers, zoals L 'Epine, Leroy & Fils en Oudin, waarvan de productie van enkele exemplaren dateert van ongeveer 1830-1835. Zwitserse horlogemakers, behalve Vacheron Constantin, maakten hun eerste uren met een spronguur in de periode rond 1820-1824, maar bleef niet geïnteresseerd in deze methode om de tijd te achterhalen.
Later komt dit mechanisme voor in een van de modellen met een "springtijd" van Vacheron Constantin . Deze horloges trekken het oog met een uitstekende guilloche wijzerplaat, die de tijd in het raam om 12 uur toont, met een centrale minuut hand en een tweede hand die in het extra venster om 6 uur staat. Ook een soortgelijke versie met datumindicatie wordt vrijgegeven. De grootste populariteit van alternatieve wijzerwerken begon een eeuw later na de turbulente twintiger jaren en bereikte zijn piek in het Art Deco-tijdperk.
